Jajaja, Linda en Eko vanuit Yogjakarta
Hallo lieve mensen in Nederland,
Voor dat we beginnen met ons uitgebreid verslag beginnen we helemaal opnieuw vanaf dag 1.
Zo, lang gewacht maar nu eindelijk een berichtje uit het snikhete Indonesie/yogjakarta.
Gisteren hebben we een hele lange mail geschreven voor jullie allemaal. We waren er drie uur mee bezig. We hadden een lol met zijn tweeen, maar helaas de computer begaf het. Natuurlijk hadden we alles wel gesaved, maar wonder boven wonder geen file meer te bekennen. We waren er zo chagerijnig van dat we geen puf meer hadden een nieuwe mail te schrijven.
Verslagen liepen we terug naar ons supermooi luxe hotel. Een zwembad voor de deur en een kraan met warm water, airco, tv en een ligbad. Wat wil je nou nog meer?
Deze kamer heeft Herry voor ons geregeld. Herry was de afgelopen 8 dagen onze prive chauffeur/regelaar/tolk en bodyguard.
Jaja Als we iets doen, dan doen we het goed.
Onze planning was, aankomen in Indonesie en dan eerst drie of vier dagen uitrusten.
Maar eenmaal aangekomen in Jakarta leek ons dit geen goed plan.
We hebben een luxe slaapplaats gezocht en we hebben hier 1 dag geslapen. Volgende dag zijn we op zoek gegaan naar het weeshuis waar eko als baby verbleef.
Ja, na een half uur rijden hebben we het weeshuis gevonden. Het is alleen geen weeshuis meer, maar gewoon een woonhuis. De buurvrouw vertelde met handen en voeten dat er zo’n 10 jaar iemand anders in woont.
‘s middags vanuit Jakarta met de trein naar Bogor, daar hebben we voor het laatst gemailed.
Toen we aankwamen in Bogor hadden we al meteen contact met zo’n regeljongetje, harry genaamd. Hij wilde ons een tour aansmeren van 4 dagen en 3 nachten. Wij waren hier niet zo happig op, maar hij bleef maar aandringen. Die middag zijn we met hem meegelopen naar de TIC (tourist information center).
Ja, het leek ons inderdaad wel een leuke tour. Dus hebben we hem geboekt.
We hebben 1 dag rust genomen, deze dag hebben we de botanische tuinen bezocht, allemachtig prachtig (dat zeggen alle pinda’s hier)
Volgende dag werden we opgehaald door Herry (de baas).
Met een mooie toyota kying, hoge auto gingen we op weg naar het nationale park. Het plaatsje genaamd Halimun werd ons eerste verblijf. Hobbeldebobbel met de auto over een 18 kilometer lange stenen weg. Deze weg was gemaakt door de locale bevolking, geen geslepen stenen als in Nederland, nee van die grote keienwaar je met je opel niet over heen kan. Met andere woorden niet toegangbaar voor het openbaar vervoer. De reden dat het zo moeilijk te bereiken is: Ze willen zo het toerisme beperken tot een enkeling. Over de 18 kilometer lange weg deden we 2 en een ½ uur. Langs mooie theeplantages, sawa’s was het uitzicht adembenemend. Met een losgeschud lichaam kwamen we aan in het dorpje Halimun. Glijdend met onze rugzakken over het steile pad naar beneden. Het dorpje bestaat uit 1 grote familie. We werden hartelijk ontvangen.
‘s avonds kregen we een heerlijk avond maal met verse groente tempeh tofu en fruit.
Herry kan echt heerlijk koken. Eko en Linda weten het zeker zo lekker krijgen ze het nergens anders meer. Het huisje is authentiek, electriciteit wordt gewekt door middel van een watermolen (5 watt!!), maar grotendeels wordt er gebruik gemaakt van een petroleumlamp.
Volgende dag hobbeldebobbel richting de theefabriek. We kregen een rondleiding en zagen de machines die door de Nederlandse kolonisten zijn gebouwd. Na een wandeling door de theeplantages en de sawa’s gingen we door de jungle richting de waterval. Bijna aangekomen bij de waterval moesten we een afdaling maken van 100 meter (abseilen). Niet helemaal ongevaarlijk, maar we zijn toch goed verzekerd. Grote stroming een plons en weer terug naar het dichtstbijzijnde dorpje. Hier hebben we geluncht bij de leider van het dorpje. De mensen hebben geen tafel, geen stoelen, maar gewoon een kleed op de grond. Heel gezellig, maar ook hard. Terwijl wij aan het eten waren met z’n tweeen, zaten de locale mensen in de keuken. De mensen komen nooit bij ons zitten. Dit is uit respect. We hebben veel beeldmateriaal gemaakt en genieten zo van de digitale camera, wat een prachtding.
De volgende ochtend een tocht door de jungle. Eko heeft een aapje gezien. Neeee, hilco en jacqueline niet het aapje van jullie, maar een wilde 1.
Vandaar uit weer hobbelde bobble naar Garut. Garut staat bekend om zijn warm waterbronnen, deze helpen goed tegen reuma.
In onze hotelkamer hadden we onze eigen warmwaterbad. Heeeeeeeerlijk.
Ja volgende dag, hieperdepiep, Linda is jarig. Bedankt allemaal voor de leuke, lieve kaartjes en felicitaties, Faar bedankt voor je sms’je en fee bedankt voor je gift. Kunnen we goed gebruiken. ma , gerrit en jos ohh wat een verrukkelijke appeltaart, daar hadden wij ook wel zin in. Super lief. Wauw heit en mem(eko), wat een prachtfoto. We hebben zo gelachen. Echt super…..iedereen bedankt. Knuf.
Oja, verder met het reisverslag. De dag van Linda's verjaardag, ‘s morgens naar de vulkaan. Deze is 2 jaar terug tot uitbarsting gekomen en de resten hiervan zijn nog goed te zien. Een hele mooie tocht. Na de vulkaan richting Pangandaran. Onderweg enorm noodweer, wat een regen kan er hier uit de lucht vallen. Mam(astrid), ik weet zeker dat jij de auto uitgestapt was.
We kunnen goed op Herry vertrouwen, hij rijdt voor een pinda heel erg veilig en verantwoord.’s avonds laat kwamen we aan in Pangandaran. Dit zou het einde zijn van onze reis. Herry beviel zo goed dat we nog 4 extra dagen bij hem hebben geboekt.
Volgende dag in Pangandaran zagen we geen toeristen. Trouwens in heel indonesie zijn bijna geen toeristen. Het is echt verschrikkelijk voor de bevolking. Iedereen is bankroet of zit tegen bankroet aan. De afgelopen 5 maanden zijn er geen toeristen meer geweest.
Reizen in indonesie is niet zo gevaarlijk, het is juist heel goed te doen. De prijzen zijn trouwens in de afgelopen 3 jaar verdriedubbeld.
Politiek he? en de benzine.
In pangandaran hebben we een kroepoekfabriek en brown sugar fabriek bezocht. Leuk om te zien. Het zijn geen hoge gebouwen zoals in Nederland, nee de fabriek bevindt zich onder een rietendak.
Tegen de eind van de ochtend green canyon gezien vanuit een grote kano.
‘s middags een duik genomen op het mooiste strand van westjava.
We hebben een recept gekregen hoe we zelf tempeh kunnen maken. Het is hier zoveel lekkerder.
Ja, maar eigelijk komt de tempeh en tofu helemaal de strot uit. We hebben ondertussen al kilo’s op en we kunnen geen indofood meer zien.
We verlangen naar stampot en een boterham met pindakaas.
Hagelslag hebben ze hier in overvloed, alleen het brood is niet te vreten.
Maar voor de rest alles goed hoor.
Na pangandaran naar Wonosobo. Onderweg hadden we niet zoveel geluk. Door erosie is een stuk land op de weg beland. Hierdoor hadden we drie uur vertraging.
Volgende dag hebben we zonsopgang gezien bij het dieng plateau. Het dieng plateau bestaat uit drie tempels een een blauwig zwavelachtig meer. Maar door het slechte weer, mist en regen was dit niet zo boeiend.
De mensen daar zijn witte mensen niet zo gewend. Ze wilde Linda graag aanraken, de grote lange neus is ook een schoonheidsideaal. Apart…
Eko daarintegen wordt gezien als gado gado, dit betekent half bloed.
Maar nee, dit is nimmer waar. Eko moet aan iedereen uitleggen dat hij geadopteerd is en in Jakarta geboren is. Heel frustrerend.
Eko is een echte toerist. Zo voelen we ons beide trouwens.
Eko: In Nederland voel ik me indisch , maar in indonesie voel ik me ontzettend nederlands.
Een hele rare gewaarwording en bewustwording.
‘s middags naar de borobudur. Het was heel warm en het was wel mooi, maar een echte toeristische attractie. Dit in vergelijking tot de afgelopen dagen niet zo speciaal.
Veel bedelende mensen. Agressieve overkomende verkopers.
Ja, een heel ander deel van indonesie.
‘s middags naar yogja, waar we op het moment nog steeds zitten. Het bevalt ons hier wel.
Wel heel heet, maar stukke beter dan Jakarta.
‘s avonds hebben we het ramanyana ballet gezien. Typische traditie en oude cultuur.
De laatste dag (gister) een batikfabriek bezocht en een zilverfabriek. Linda heeft van eko hele mooie oorbellen gekregen van haar verjaardag. ‘s middags hebben we een ticket geboekt naar Manado (sulawesi), we gaan morgen ochtend 12 maart 7.30 uur vliegen met lion air.
Drie stops, maar het was de goedkoopste vlucht.
We willen ongeveer 2 weken in sulawesi blijven. Terug moeten we via Jakarta. Waarschijnlijk gaan we deze tocht per boot afleggen, (cruiseboot)
Okee, nu de rest…..ditjes en datjes
Verkeer:
Mensen rijden hier als gekken. Over het algemeen rijden ze hier aan de linkerkant van de weg. Maar inhalen van links en rechts is ook toegestaan als je maar flink toetert.De meeste mensen hebben een motor in de vorm van een scooter. Hier gaan hele gzinnen op. De meeste die wij gezien hebben zitten er met zijn 5en op.
Mannencultuur:
Eko wordt vaak aangesproken of de hand geschud. Linda vindt dit wel lekker rustig.
Reclame:
Er hangen overal reclameborden langs de weg. Het enige wat goed verkocht wordt en waar reclame voor gemaakt wordt zijn sigaretten en dan vooral kretek (djarum).
Oja en natuurlijk, hoe kan het ook anders: Frisian flag
Groen:
Door het regenseizoen heeft het hier in indonesie veel geregend. Nu is de natuur op zijn mooist. Zo groen en betoverend.
Politie:
Politie is natuurlijk zwaar corrupt, ze doen alles voor geld. Vooral de rijke mensen maken hier gebruik van. Zij willen niet in de file staan of langzaam rijden tussen het verkeer door. Ze betalen de politie en gaan dan met politiebegeleiding en veel sirenes naar hun plaats van bestemming. Echt belachelijk, wat een commotie.
Lader
Jullie kunnen gewoon sms’jes sturen op eigen kosten want we hebben een lader op de kop getikt voor 2 euries.
Indonesie is het land van contrasten. Zo ook voor Eko. Niet alleen arm en rijk. Zon en regen, maar ook de taal is meestal een struikelblok. Maar Eko en Linda redden het met handen en voeten. Toch niets voor niets communicatie gestudeerd (non verbaal)
Eko voelt zich niet echt “thuis”. Het is een totaal andere cultuur dan Eko gewend is. De bevolking, de mensen, zijn wel aardig en behulpzaam maar Eko ziet ze niet echt als gelijke. Het zijn hele andere pinda’s en zo wordt Eko ook behandelt, heel anders.
Het is net alsof eko op vakantie is in Griekenland of Turkije. Het verschilt niet veel en Eko voelt zich niet echt verbonden met de mensen. Het zijn mensen als een ieder. Wel een apart gevoel. Wel ziet Eko Indische overeenkomsten zoals: het niesen (zeer luid) de lach en de humor (die begrijpt hij wel).
Eko is gewoon lekker op vakantie en geniet volop, samen met Linda!
Zo na 2 dagen patat gaan we nu een pizza scoren....
doeiiiiiiiii
Voor dat we beginnen met ons uitgebreid verslag beginnen we helemaal opnieuw vanaf dag 1.
Zo, lang gewacht maar nu eindelijk een berichtje uit het snikhete Indonesie/yogjakarta.
Gisteren hebben we een hele lange mail geschreven voor jullie allemaal. We waren er drie uur mee bezig. We hadden een lol met zijn tweeen, maar helaas de computer begaf het. Natuurlijk hadden we alles wel gesaved, maar wonder boven wonder geen file meer te bekennen. We waren er zo chagerijnig van dat we geen puf meer hadden een nieuwe mail te schrijven.
Verslagen liepen we terug naar ons supermooi luxe hotel. Een zwembad voor de deur en een kraan met warm water, airco, tv en een ligbad. Wat wil je nou nog meer?
Deze kamer heeft Herry voor ons geregeld. Herry was de afgelopen 8 dagen onze prive chauffeur/regelaar/tolk en bodyguard.
Jaja Als we iets doen, dan doen we het goed.
Onze planning was, aankomen in Indonesie en dan eerst drie of vier dagen uitrusten.
Maar eenmaal aangekomen in Jakarta leek ons dit geen goed plan.
We hebben een luxe slaapplaats gezocht en we hebben hier 1 dag geslapen. Volgende dag zijn we op zoek gegaan naar het weeshuis waar eko als baby verbleef.
Ja, na een half uur rijden hebben we het weeshuis gevonden. Het is alleen geen weeshuis meer, maar gewoon een woonhuis. De buurvrouw vertelde met handen en voeten dat er zo’n 10 jaar iemand anders in woont.
‘s middags vanuit Jakarta met de trein naar Bogor, daar hebben we voor het laatst gemailed.
Toen we aankwamen in Bogor hadden we al meteen contact met zo’n regeljongetje, harry genaamd. Hij wilde ons een tour aansmeren van 4 dagen en 3 nachten. Wij waren hier niet zo happig op, maar hij bleef maar aandringen. Die middag zijn we met hem meegelopen naar de TIC (tourist information center).
Ja, het leek ons inderdaad wel een leuke tour. Dus hebben we hem geboekt.
We hebben 1 dag rust genomen, deze dag hebben we de botanische tuinen bezocht, allemachtig prachtig (dat zeggen alle pinda’s hier)
Volgende dag werden we opgehaald door Herry (de baas).
Met een mooie toyota kying, hoge auto gingen we op weg naar het nationale park. Het plaatsje genaamd Halimun werd ons eerste verblijf. Hobbeldebobbel met de auto over een 18 kilometer lange stenen weg. Deze weg was gemaakt door de locale bevolking, geen geslepen stenen als in Nederland, nee van die grote keienwaar je met je opel niet over heen kan. Met andere woorden niet toegangbaar voor het openbaar vervoer. De reden dat het zo moeilijk te bereiken is: Ze willen zo het toerisme beperken tot een enkeling. Over de 18 kilometer lange weg deden we 2 en een ½ uur. Langs mooie theeplantages, sawa’s was het uitzicht adembenemend. Met een losgeschud lichaam kwamen we aan in het dorpje Halimun. Glijdend met onze rugzakken over het steile pad naar beneden. Het dorpje bestaat uit 1 grote familie. We werden hartelijk ontvangen.
‘s avonds kregen we een heerlijk avond maal met verse groente tempeh tofu en fruit.
Herry kan echt heerlijk koken. Eko en Linda weten het zeker zo lekker krijgen ze het nergens anders meer. Het huisje is authentiek, electriciteit wordt gewekt door middel van een watermolen (5 watt!!), maar grotendeels wordt er gebruik gemaakt van een petroleumlamp.
Volgende dag hobbeldebobbel richting de theefabriek. We kregen een rondleiding en zagen de machines die door de Nederlandse kolonisten zijn gebouwd. Na een wandeling door de theeplantages en de sawa’s gingen we door de jungle richting de waterval. Bijna aangekomen bij de waterval moesten we een afdaling maken van 100 meter (abseilen). Niet helemaal ongevaarlijk, maar we zijn toch goed verzekerd. Grote stroming een plons en weer terug naar het dichtstbijzijnde dorpje. Hier hebben we geluncht bij de leider van het dorpje. De mensen hebben geen tafel, geen stoelen, maar gewoon een kleed op de grond. Heel gezellig, maar ook hard. Terwijl wij aan het eten waren met z’n tweeen, zaten de locale mensen in de keuken. De mensen komen nooit bij ons zitten. Dit is uit respect. We hebben veel beeldmateriaal gemaakt en genieten zo van de digitale camera, wat een prachtding.
De volgende ochtend een tocht door de jungle. Eko heeft een aapje gezien. Neeee, hilco en jacqueline niet het aapje van jullie, maar een wilde 1.
Vandaar uit weer hobbelde bobble naar Garut. Garut staat bekend om zijn warm waterbronnen, deze helpen goed tegen reuma.
In onze hotelkamer hadden we onze eigen warmwaterbad. Heeeeeeeerlijk.
Ja volgende dag, hieperdepiep, Linda is jarig. Bedankt allemaal voor de leuke, lieve kaartjes en felicitaties, Faar bedankt voor je sms’je en fee bedankt voor je gift. Kunnen we goed gebruiken. ma , gerrit en jos ohh wat een verrukkelijke appeltaart, daar hadden wij ook wel zin in. Super lief. Wauw heit en mem(eko), wat een prachtfoto. We hebben zo gelachen. Echt super…..iedereen bedankt. Knuf.
Oja, verder met het reisverslag. De dag van Linda's verjaardag, ‘s morgens naar de vulkaan. Deze is 2 jaar terug tot uitbarsting gekomen en de resten hiervan zijn nog goed te zien. Een hele mooie tocht. Na de vulkaan richting Pangandaran. Onderweg enorm noodweer, wat een regen kan er hier uit de lucht vallen. Mam(astrid), ik weet zeker dat jij de auto uitgestapt was.
We kunnen goed op Herry vertrouwen, hij rijdt voor een pinda heel erg veilig en verantwoord.’s avonds laat kwamen we aan in Pangandaran. Dit zou het einde zijn van onze reis. Herry beviel zo goed dat we nog 4 extra dagen bij hem hebben geboekt.
Volgende dag in Pangandaran zagen we geen toeristen. Trouwens in heel indonesie zijn bijna geen toeristen. Het is echt verschrikkelijk voor de bevolking. Iedereen is bankroet of zit tegen bankroet aan. De afgelopen 5 maanden zijn er geen toeristen meer geweest.
Reizen in indonesie is niet zo gevaarlijk, het is juist heel goed te doen. De prijzen zijn trouwens in de afgelopen 3 jaar verdriedubbeld.
Politiek he? en de benzine.
In pangandaran hebben we een kroepoekfabriek en brown sugar fabriek bezocht. Leuk om te zien. Het zijn geen hoge gebouwen zoals in Nederland, nee de fabriek bevindt zich onder een rietendak.
Tegen de eind van de ochtend green canyon gezien vanuit een grote kano.
‘s middags een duik genomen op het mooiste strand van westjava.
We hebben een recept gekregen hoe we zelf tempeh kunnen maken. Het is hier zoveel lekkerder.
Ja, maar eigelijk komt de tempeh en tofu helemaal de strot uit. We hebben ondertussen al kilo’s op en we kunnen geen indofood meer zien.
We verlangen naar stampot en een boterham met pindakaas.
Hagelslag hebben ze hier in overvloed, alleen het brood is niet te vreten.
Maar voor de rest alles goed hoor.
Na pangandaran naar Wonosobo. Onderweg hadden we niet zoveel geluk. Door erosie is een stuk land op de weg beland. Hierdoor hadden we drie uur vertraging.
Volgende dag hebben we zonsopgang gezien bij het dieng plateau. Het dieng plateau bestaat uit drie tempels een een blauwig zwavelachtig meer. Maar door het slechte weer, mist en regen was dit niet zo boeiend.
De mensen daar zijn witte mensen niet zo gewend. Ze wilde Linda graag aanraken, de grote lange neus is ook een schoonheidsideaal. Apart…
Eko daarintegen wordt gezien als gado gado, dit betekent half bloed.
Maar nee, dit is nimmer waar. Eko moet aan iedereen uitleggen dat hij geadopteerd is en in Jakarta geboren is. Heel frustrerend.
Eko is een echte toerist. Zo voelen we ons beide trouwens.
Eko: In Nederland voel ik me indisch , maar in indonesie voel ik me ontzettend nederlands.
Een hele rare gewaarwording en bewustwording.
‘s middags naar de borobudur. Het was heel warm en het was wel mooi, maar een echte toeristische attractie. Dit in vergelijking tot de afgelopen dagen niet zo speciaal.
Veel bedelende mensen. Agressieve overkomende verkopers.
Ja, een heel ander deel van indonesie.
‘s middags naar yogja, waar we op het moment nog steeds zitten. Het bevalt ons hier wel.
Wel heel heet, maar stukke beter dan Jakarta.
‘s avonds hebben we het ramanyana ballet gezien. Typische traditie en oude cultuur.
De laatste dag (gister) een batikfabriek bezocht en een zilverfabriek. Linda heeft van eko hele mooie oorbellen gekregen van haar verjaardag. ‘s middags hebben we een ticket geboekt naar Manado (sulawesi), we gaan morgen ochtend 12 maart 7.30 uur vliegen met lion air.
Drie stops, maar het was de goedkoopste vlucht.
We willen ongeveer 2 weken in sulawesi blijven. Terug moeten we via Jakarta. Waarschijnlijk gaan we deze tocht per boot afleggen, (cruiseboot)
Okee, nu de rest…..ditjes en datjes
Verkeer:
Mensen rijden hier als gekken. Over het algemeen rijden ze hier aan de linkerkant van de weg. Maar inhalen van links en rechts is ook toegestaan als je maar flink toetert.De meeste mensen hebben een motor in de vorm van een scooter. Hier gaan hele gzinnen op. De meeste die wij gezien hebben zitten er met zijn 5en op.
Mannencultuur:
Eko wordt vaak aangesproken of de hand geschud. Linda vindt dit wel lekker rustig.
Reclame:
Er hangen overal reclameborden langs de weg. Het enige wat goed verkocht wordt en waar reclame voor gemaakt wordt zijn sigaretten en dan vooral kretek (djarum).
Oja en natuurlijk, hoe kan het ook anders: Frisian flag
Groen:
Door het regenseizoen heeft het hier in indonesie veel geregend. Nu is de natuur op zijn mooist. Zo groen en betoverend.
Politie:
Politie is natuurlijk zwaar corrupt, ze doen alles voor geld. Vooral de rijke mensen maken hier gebruik van. Zij willen niet in de file staan of langzaam rijden tussen het verkeer door. Ze betalen de politie en gaan dan met politiebegeleiding en veel sirenes naar hun plaats van bestemming. Echt belachelijk, wat een commotie.
Lader
Jullie kunnen gewoon sms’jes sturen op eigen kosten want we hebben een lader op de kop getikt voor 2 euries.
Indonesie is het land van contrasten. Zo ook voor Eko. Niet alleen arm en rijk. Zon en regen, maar ook de taal is meestal een struikelblok. Maar Eko en Linda redden het met handen en voeten. Toch niets voor niets communicatie gestudeerd (non verbaal)
Eko voelt zich niet echt “thuis”. Het is een totaal andere cultuur dan Eko gewend is. De bevolking, de mensen, zijn wel aardig en behulpzaam maar Eko ziet ze niet echt als gelijke. Het zijn hele andere pinda’s en zo wordt Eko ook behandelt, heel anders.
Het is net alsof eko op vakantie is in Griekenland of Turkije. Het verschilt niet veel en Eko voelt zich niet echt verbonden met de mensen. Het zijn mensen als een ieder. Wel een apart gevoel. Wel ziet Eko Indische overeenkomsten zoals: het niesen (zeer luid) de lach en de humor (die begrijpt hij wel).
Eko is gewoon lekker op vakantie en geniet volop, samen met Linda!
Zo na 2 dagen patat gaan we nu een pizza scoren....
doeiiiiiiiii
posted by Eko at 10:37 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home