Bunaken

Hallo allemaal,

Ja, het is alweer een tijdje terug dat wij wat geschreven hebben.
Dit was niet helemaal ons plan, maar je weet wel hoe dat gaat met die backpackers.
Vorige week (12 maart) kwamen we na 3 vluchten aan in Manado.
Wat een ramp, dat doen we niet meer op zo’n manier. De ene vlucht stonk nog meer dan dan de andere. Met van die apart ruikende pinda’s volgepropt in 1 vliegtuig, opstijgen dalen en overstappen naar de volgende vliegtuig.
Ach ja dat moet je een keer meegemaakt hebben.
11 uur verder stonden we op het vliegveld van Manado. Binnen 5 minuten hadden we contact met een jongen die dingen regelde voor Bunaken. Voordat we het wisten zaten we in een auto op weg naar de haven van Manado. De boot naar het eiland Bunaken ging pas later, dus we konden even heerlijk relaxen in een restaurant, met een uitzicht over de haven.
In het restaurant zaten ook andere nederlanders die ook naar het eiland gingen. Linda herkende 1 van de meisjes. Heel grappig. Na wat doorvragen kwamen we er beide achter dat we elkaar kenden van australie. Hihi, we hebben samen tomaten geplukt in childers.
Maarja, na ongeveer 2 uur stond de boot klaar om te vertrekken. De bootreis duurde ongeveer 45 minuten.
Aangekomen op Bunaken hebben we een slaapplaatsje gezocht. We hebben Ritsko’s tip opgevolgd. We verblijven in een cottage aan het mangrove strand.
Okee, het klinkt heel luxe maar dat is nimmer waar. Insecten in alle hoeken een klamboe vol gaten, donker en klein.
Daarintegen een hele aardige vriendelijke familie, die je aan doet voelen als een thuis. Ita (de bazin) is 17 maart bevallen van een meisje. Roberto en Luciana (Tante Loes), Nina met haar dochtertje van 4 maanden oud verzorgen ons. Ze praten gebrekkig Engels, en wij spreken matig Indonesisch. Met handen en voeten komen we er altijd wel uit.

Och en ze hebben ook een lief klein hondje, Mini. Zo’n schatje, krijgt net tandjes en is dolenthousiast als ze ons ziet. Oja, en ze heeft schurft.

We krijgen drie maaltijden per dag. Meestal vis, groente en rijst. En de niet te vergeten tempe of tofu voor ons. We eten samen met andere bewoners van de cottage’s en praten meestal over herkomst van land en het duiken. De maaltijden zitten in de prijs inbegrepen. Je kan blijven leven van het eten, maar als je vegetarisch eet, blijft er niet veel over dan rijst en groenten elke dag. Maar je lichaam went er wel aan. Wij denken wel dat we al een paar kilo kwijt zijn.

Deze week hebben we een openwater duikcursus gevolgd.
Ja, wat moeten we zeggen? Eko was echt een uiblinker onder water. We moesten een heleboel oefeningen doen op ongeveer 10 meter diepte.
1 van de oefeningen was je duikbril vol laten lopen met water en dan via de neus weer uitblazen. Als je dit niet gewend bent kan dit problemen opleveren. Eko liet zijn bril vollopen met water en ademde heel diep in door zijn neus. Een golf water stroomde zijn keel in en.......... paniek, hoesten was het gevolg.
De volgende stap was zwemmen zonder duikbril. Ja, jullie raden het al. Heel hard je neus dichtknijpen, ogen dicht en de instructeur het werk laten doen.
Heel goed eko, zo hoort het!!!!

Voor de rest was het duiken fantastisch natuurlijk. Wat een ervaring, al die kleurtjes van het koraal, kleine vissen, haaien grote schildpadden. We hebben Nemo ook gevonden.
Aan elke praktijkcurus zit ook een stuk theorie. Ja, maar daar zitten we niet op te wachten
We zijn op vakantie.......
Okee, na 6 duiken waren we klaar en toen moesten we nog het boek doorlezen...haha lekker logisch allemaal. Gister was de grote dag: het examen!!!!!!!!!!!
Natuurlijk hebben we het allebei op de valreep gered.

De dagen gaan ontzettend snel. We zijn van plan maandag het eiland Bunaken te verlaten. Wat de plannen verder zijn, weten we nog niet.

Het enige grote minpunt van de reis is de MUSKIETEN! Kill them all. We worden aan alle kanten lekgeprikt, leeggezogen en verminkt.

Helaas kunnen we jullie geen foto’s laten zien. De internetverbinding is of te langzaam en bevat geen cd-rom. Wij hopen zo snel mogelijk wat te kunnen sturen, maar alles onder voorbehoud.