Phnom Penh
Hallo allemaal,
Zo, nu een berichtje uit Phnom penh (Cambodja).
De laatste keer dat we hebben geschreven was vanuit Nha Trang. Dat lijkt nu alweer heel lang geleden.
We hebben zoveel meegemaakt. Van Nha Trang hadden we een 12 urige busreis richting Saigon.
Linda zat naast een Vietnamees die nu in Australie woont. Hij heeft de oorlog meegemaakt en wist zo wat interessante dingen te vertellen. Zelfs heeft hij onze lunch met toebehoren betaald. Wat een lieve man.
We kwamen rond 20.00 uur in Saigon aan. Veel te laat voor ons gevoel. Zwervend door de drukke straten op zoek naar een slaapplaatsje. Maar nee….. niets te vinden. Alles zat volgeboekt. Dan maar op straat slapen…hahaha grapje natuurlijk. Op straat werden we aangesproken door een vrouwtje. Zij wist wel een slaapplaatsje voor ons. Ergens achter in een steeg vonden we dan eindelijk een kamer met twee bedden en een waaier. Meer heb je ook niet nodig.
Na al die luxe hotels was dit wel even back to basic!!!
De zelfde avond hebben we nog afgesproken met 1 van de engelse mensen (van Koh Pagnan). We hebben na zo lange tijd, nog steeds contact, dus dat was wel weer even leuk om elkaar te zien.
De volgende dag hebben we meteen een andere hotel opgezocht. Eentje met kabel-tv, airco en een kingsize bed. Ja, iedereen zegt dat we moeten genieten, dus dat doen we ook.
In Saigon zijn we naar de centrale markt geweest, we hebben de ticket geboekt voor Mekong delta, de cu chi tunnels en we zijn naar het amerikaanse war museum geweest. Ohh, wat vreselijk. Al die verscheurende foto’s en beelden van verminkte mensen tijdens de oorlog.
Maar de moeite waard om naar toe te gaan. We weten nu waarom de mensen in Hanoi niet zo aardig zijn tegen de toeristen.
De cu chi tunnels:
We zaten 2 uur lang in een bus vol geinteresseerden toeristen. Wat is het toch heet in dit land. Kleding vastgeplakt aan het lichaam de bus uit, om ons zo tussen al die andere toeristen te voegen. In groepen werden we rondgeleid door het gebied van de overwinning.
In de tijd van de Vietnam oorlog lag dit gebied hevig onder vuur. De Vietcong had een ondergronds netwerk opgebouwd van ongeveer 200 kilometer. Hier leefden, eten, slapen en voerden oorlog vanuit dit netwerk.
De diepte van de tunnels zijn verdeeld in 3 verdiepingen, dit kan oplopen tot 8 meter diep.
Als er een bom word gedropt kan deze maar 4 meter diep komen.
De vietnamezen wisten met de beperkte middelen deze oorlog te winnen.
Booby traps en explosieven (gemaakt van oude wapens van de amerikanen) konden zij een groot deel van het Amerikaanse leger uitschakelen.
Ondanks het toerisme is het zeker de moeite waarde om te zien.
Eko heeft van die mooie rubbere slippers gekocht. Deze slippers werden door de Vietcong gedragen tijdens de oorlog.
Het schijnt dat de slippers zo’n 5 jaar meegaan.
Nou en dat voor die 1.75 euro .
De rest van de dag hebben we besteed aan sightseeing want de volgende dag gingen we alweer weg.
Mekong delta
Boottocht over de Mekong river.
Fruit markt, fish markt, armoede, cocoskaramelfabriek en lunch op een eiland.
Een phyton om de nek en na een busreis van 6 uur was de dag weer om.
Volgende dag weer een boottocht, boeiend…..niet
Daarna 3, 5 uur op een andere boot naar de grens van Cambodja. Een visum hadden we nog niet geregeld dus dat konden we bij de grens doen.
Eerst een lunch en daarna met de volgende boot naar ?? een plaatsje in Cambodja. Vanuit dat plaatsje was het nog maar 1,5 uur rijden naar Phom Penh. Rond 18.30 uur kwamen we dan eindelijk aan.
Wat een stad, wat een drukte en viezigheid.
Van horen zeggen zijn er in de afgelopen 48 uur al twee schietpartijen geweest. Daar hebben wij gelukkig niets van gemerkt. haha en dat 1 minuut lopen van ons hotel.
Vandaag hebben we de stad gezien vanuit een tuktuk (wagentje gebouwd achter een scooter). We waren zo blij dat we geld konden regelen bij de Canadia bank. We hebben daar travellerchecks gehaald en contant geld. Daarna naar de ambassade van laos om onze visum te regelen.
Het visum ligt morgenmiddag klaar.
Vanmiddag zijn we naar de shopping mall gegaan om af te koelen van de drukkende warmte.
In Lonely planet stond een tip over massages door blinde mensen. De naam van de organisatie is: Seeing hands. Is dat niet toepasselijk??
Massage was okee. Een beetje anders dan we gewend zijn. In plaats van wrijven, kneden en naakt is het drukken buigen en met kleren aan.
Morgenochtend gaan we naar de killing fields… ook weer erg interessant. Na dit alles hebben we ook wel weer genoeg oorlog gezien. Je wordt er namelijk niet erg vrolijk van.
Overmorgen gaan we naar Siem Riep…..Ankor wat. Zien hoe dat is!!
Voor nu,
oant sjen
Zo, nu een berichtje uit Phnom penh (Cambodja).
De laatste keer dat we hebben geschreven was vanuit Nha Trang. Dat lijkt nu alweer heel lang geleden.
We hebben zoveel meegemaakt. Van Nha Trang hadden we een 12 urige busreis richting Saigon.
Linda zat naast een Vietnamees die nu in Australie woont. Hij heeft de oorlog meegemaakt en wist zo wat interessante dingen te vertellen. Zelfs heeft hij onze lunch met toebehoren betaald. Wat een lieve man.
We kwamen rond 20.00 uur in Saigon aan. Veel te laat voor ons gevoel. Zwervend door de drukke straten op zoek naar een slaapplaatsje. Maar nee….. niets te vinden. Alles zat volgeboekt. Dan maar op straat slapen…hahaha grapje natuurlijk. Op straat werden we aangesproken door een vrouwtje. Zij wist wel een slaapplaatsje voor ons. Ergens achter in een steeg vonden we dan eindelijk een kamer met twee bedden en een waaier. Meer heb je ook niet nodig.
Na al die luxe hotels was dit wel even back to basic!!!
De zelfde avond hebben we nog afgesproken met 1 van de engelse mensen (van Koh Pagnan). We hebben na zo lange tijd, nog steeds contact, dus dat was wel weer even leuk om elkaar te zien.
De volgende dag hebben we meteen een andere hotel opgezocht. Eentje met kabel-tv, airco en een kingsize bed. Ja, iedereen zegt dat we moeten genieten, dus dat doen we ook.
In Saigon zijn we naar de centrale markt geweest, we hebben de ticket geboekt voor Mekong delta, de cu chi tunnels en we zijn naar het amerikaanse war museum geweest. Ohh, wat vreselijk. Al die verscheurende foto’s en beelden van verminkte mensen tijdens de oorlog.
Maar de moeite waard om naar toe te gaan. We weten nu waarom de mensen in Hanoi niet zo aardig zijn tegen de toeristen.
De cu chi tunnels:
We zaten 2 uur lang in een bus vol geinteresseerden toeristen. Wat is het toch heet in dit land. Kleding vastgeplakt aan het lichaam de bus uit, om ons zo tussen al die andere toeristen te voegen. In groepen werden we rondgeleid door het gebied van de overwinning.
In de tijd van de Vietnam oorlog lag dit gebied hevig onder vuur. De Vietcong had een ondergronds netwerk opgebouwd van ongeveer 200 kilometer. Hier leefden, eten, slapen en voerden oorlog vanuit dit netwerk.
De diepte van de tunnels zijn verdeeld in 3 verdiepingen, dit kan oplopen tot 8 meter diep.
Als er een bom word gedropt kan deze maar 4 meter diep komen.
De vietnamezen wisten met de beperkte middelen deze oorlog te winnen.
Booby traps en explosieven (gemaakt van oude wapens van de amerikanen) konden zij een groot deel van het Amerikaanse leger uitschakelen.
Ondanks het toerisme is het zeker de moeite waarde om te zien.
Eko heeft van die mooie rubbere slippers gekocht. Deze slippers werden door de Vietcong gedragen tijdens de oorlog.
Het schijnt dat de slippers zo’n 5 jaar meegaan.
Nou en dat voor die 1.75 euro .
De rest van de dag hebben we besteed aan sightseeing want de volgende dag gingen we alweer weg.
Mekong delta
Boottocht over de Mekong river.
Fruit markt, fish markt, armoede, cocoskaramelfabriek en lunch op een eiland.
Een phyton om de nek en na een busreis van 6 uur was de dag weer om.
Volgende dag weer een boottocht, boeiend…..niet
Daarna 3, 5 uur op een andere boot naar de grens van Cambodja. Een visum hadden we nog niet geregeld dus dat konden we bij de grens doen.
Eerst een lunch en daarna met de volgende boot naar ?? een plaatsje in Cambodja. Vanuit dat plaatsje was het nog maar 1,5 uur rijden naar Phom Penh. Rond 18.30 uur kwamen we dan eindelijk aan.
Wat een stad, wat een drukte en viezigheid.
Van horen zeggen zijn er in de afgelopen 48 uur al twee schietpartijen geweest. Daar hebben wij gelukkig niets van gemerkt. haha en dat 1 minuut lopen van ons hotel.
Vandaag hebben we de stad gezien vanuit een tuktuk (wagentje gebouwd achter een scooter). We waren zo blij dat we geld konden regelen bij de Canadia bank. We hebben daar travellerchecks gehaald en contant geld. Daarna naar de ambassade van laos om onze visum te regelen.
Het visum ligt morgenmiddag klaar.
Vanmiddag zijn we naar de shopping mall gegaan om af te koelen van de drukkende warmte.
In Lonely planet stond een tip over massages door blinde mensen. De naam van de organisatie is: Seeing hands. Is dat niet toepasselijk??
Massage was okee. Een beetje anders dan we gewend zijn. In plaats van wrijven, kneden en naakt is het drukken buigen en met kleren aan.
Morgenochtend gaan we naar de killing fields… ook weer erg interessant. Na dit alles hebben we ook wel weer genoeg oorlog gezien. Je wordt er namelijk niet erg vrolijk van.
Overmorgen gaan we naar Siem Riep…..Ankor wat. Zien hoe dat is!!
Voor nu,
oant sjen
posted by Eko at 7:13 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home