Laos

lieve mensen,

We zitten nu in Luang Prabang, het noorden van Laos. Maar daarover later meer.

Vanuit Siem riep (Ankor wat) zijn we naar skuan gereisd. Toen we uit de bus stapte, zagen we de pick up die naar kampon cham ging al staan. Ohhh my god, moeten we daar boven op? Zo'n klein minibusje met daar bovenop allemaal dozen en tassen. De hoogte van de troep was ongeveer een meter en wij moesten er dan ook nog bovenop . Met andere woorden, dit is levensgevaarlijk. Samen met een aantal Fransen op het dak van de pick up.

Maar na een aantal km, begon het dak te bezwijken en moesten drie mensen in de auto zitten. Linda bleef mooi op het dak, die vond het fantastisch en eko achter in de pick up.

Na een uurtje aangekomen in Kampong Cham hebben we een verblijfplaats gezocht. De volgende dag vertrok een bus rond 9h30 naar Strung Treng met de aankomsttijd 17h30. Een lekkere rit dus. Maar we hadden mooie zitplaatsen voorin de bus, dat maakt het een stuk aangenamer.

Het landschap van Cambodia veranderde van groen en wild, in een verlaten gebied met enkele bomen en hutjes.

In strung treng regende het bij aankomst. We hebben een hotel kunnen regelen (met allemaal
vliegjes en ander prut), maar het was maar voor een nacht. Godzijdank hebbben we het
overleefd....

Om bij de grens van Laos te komen, bleek niet zo makkelijk te zijn. We moesten een boot regelen.

Gelukkig kwamen we 3 andere mensen tegen: een koppel uit Australie (waarvan een Nederlander) en een Brit. Samen de grens oversteken geeft ons meer vertrouwen en zekerheid.
Bij vertrek zagen we een smalle speedboot van een halve meter breed en 7 meter lang. Op je hurken, met je armen om je heen en stil blijven zitten. Een lawaaierige motor achter je en met 120 km per uur over de rivier met soms een diepte van 30 cm(of minder). Precies een uur later stapten we met een grote opluchting uit de boot.

De borderpost van Cambodja en Laos is niet officieel dus voor een stempel kan men makkelijk 5 USD vragen. De normale prijs is 1 USD of beter gezegd niets.

Gelukkig hebben we op een redelijke wijze onze stempels kunnen bemachtigen.

Vanaf de grens zijn we naar Don Det gereisd. Een van de 4000 eilanden.
Dit was een waar relaxed eiland. Bij aankomst geen mensen die je iets proberen te verkopen.

We hebben een mooie bungalow gevonden met elke avond een zonsondergang. Hier hebben we 4 dagen genoten, gelezen en lekker gegeten. Het enige punt.....geen electriciteit. Maar stom genoeg als je niet veel hebt dan verlang je ook niet echt naar meer. Een olielampje was de oplossing en dan gewoon lekker op tijd slapen.

Onze volgende stop zou Vang Vieng zijn. Het "Friendsdorp" van Laos. Dit dorp staat bekend om haar restaurants waar je de hele dag en avond het programma Friends kan zien.

In 28 uur zijn we via Pakse, een nachtbus naar Vientienne en een ochtenbus in Vang Vieng

aangekomen. We hebben overnacht in een nieuwe bamboobungalow, zeer verzorgd en schoon.

Ja, we konden er niet onderuit. Wij hebben ook Friends gekeken en heel wat films gezien.

Met een minibus zijn we na 3 nachten in Vang Vieng naar Luang Prabang gereisd. Een zalig stadje, rustig en met een vriendelijke uitstraling. Hier is elke avond een nachtmarkt en er is een grote waterval. In de omgeving zijn ook enkele tempels te zien.

Het bevalt ons goed in Luang Prabang. Het is zeer goed ontwikkeld, wel wat westers maar genoeg lokale bezienswaardigheden dat je je toch wel in Laos waant.

Laos is relaxed en vriendelijk.

Maar helaas, we gaan rond de 26ste naar Thailand met een slowboot (2 dagen). We zitten dan in
Chiang Rai.

foto's

Ja een aantal foto's zijn weer toegevoegd via

http://photos.yahoo.com/lindarenders

Ankor Wat

zo zo allemaal,

Dit wordt een kort verslagje van ons.
Het is nog maar 3 dagen geleden dat we de blogspot hebben bijgewerkt.
Maar het leek ons wel heel verstandig om vanavond de rest van Cambodja aan jullie te vertellen. Dit met de reden dat we morgen onze toevlucht gaan zoeken naar Laos. Deze reis zal ongeveer 2 tot 3 dagen in beslag nemen. Puff, we kijken er nu al naar uit.

We hadden verwacht dat er wel een bus of boot naar de border van Laos zou gaan vanaf Siem Reap. Maar dit is dus niet mogelijk. Nu moeten we weer terug richting Phnom Penh. We moeten uitstappen in een klein plaatsje skuan. Vanaf Skuan moeten we vervoer zien te regelen naar Kampong cham. Hopelijk is het vanaf hieruit mogelijk om vervoer te krijgen naar de grens.
Jeetje, wie had verwacht dat het allemaal zo moeizaam zou vergaan.

Het positieve is dat op deze wijze wel meteen alles pakken in Laos. We beginnen bij de thousand islands en gaan dan door naar Pakse. Hierna met openbaar vervoer naar het noorden.
Verder moeten we het allemaal nog zien.....

Ankor Wat

Vanmorgen zijn we met een tuk tuk( wagen achter een scooter), naar Ankor Wat gereden.
Om 4.00 uur ons bed uit en om 5 uur metons goede gedrag in een tuk tuk.
De zonsopgang schijnt onmisbaar te zijn in deze hele belevenis.
De grootste tempel: Ankor wat genaamd ziet er geweldig uit.

Bij de poort, moet je je kaartje laten zien. Vervolgens ga je een lange brug over richting de hoofdingang. De buitenkant van de tempel is zeer indrukwekkend in formaat en decoratie.

Na de hoofdingang zie je de buitenkant van de tempel, gevolgd door een nog langere pad. Hier staan de belangstellenden die de zonsopgang willen zien. Tja, we zijn niet de enige...

Na een tijdje gezeten te hebben bij een van de bijgebouwen kwamen we erachter dat de zon allang was opgekomen (achter de wolkenpartij). Daarna zijn we richting het complex gelopen en jawel, hier is de binnenste tempel met zeer hoge, smalle treden. Deze is makkelijk te beklimmen. Bovenop de tempel heb je een fantastisch uitzicht over de tempel Ankor Wat.
Maar nu naar beneden, dit is een waar avontuur. Geconcentreerd blijven om niet van de treden af te vallen, zo stijl. Met veel zweet en inspanning verlieten we de tempel Ankor Watt.

De overige tempels waren "minder" indrukwekkend maar wel uniek in haar soort.
Na 6 uur klimmen, klauteren, wandelen en zweten in de snikkende hitte hebben we de tempels vaarwel gezegd.

Oja het eten, entree kaartjes, drinken is hier reteduur in vergelijking met Vietnam. Alles is hier in dollars.

Eko had gister zijn eerste buikgriepje te pakken. Gelukkig is hij hier snel weer bovenop gekomen. Wat een sterke vent is het ook he?

Waarschijnlijk zal dit voorlopig de laatste weblog zijn. Over 3 weken wordt alles weer opgeload.
In laos is er weinig bereik en als er bereik is dan duurt het eeuwen om iets te versturen.

Mochten jullie mailen...... Dit kan altijd. Mail proberen we wel te checken.

Tot snel..

Phnom Penh

Hallo allemaal,

Zo, nu een berichtje uit Phnom penh (Cambodja).

De laatste keer dat we hebben geschreven was vanuit Nha Trang. Dat lijkt nu alweer heel lang geleden.
We hebben zoveel meegemaakt. Van Nha Trang hadden we een 12 urige busreis richting Saigon.
Linda zat naast een Vietnamees die nu in Australie woont. Hij heeft de oorlog meegemaakt en wist zo wat interessante dingen te vertellen. Zelfs heeft hij onze lunch met toebehoren betaald. Wat een lieve man.

We kwamen rond 20.00 uur in Saigon aan. Veel te laat voor ons gevoel. Zwervend door de drukke straten op zoek naar een slaapplaatsje. Maar nee….. niets te vinden. Alles zat volgeboekt. Dan maar op straat slapen…hahaha grapje natuurlijk. Op straat werden we aangesproken door een vrouwtje. Zij wist wel een slaapplaatsje voor ons. Ergens achter in een steeg vonden we dan eindelijk een kamer met twee bedden en een waaier. Meer heb je ook niet nodig.
Na al die luxe hotels was dit wel even back to basic!!!
De zelfde avond hebben we nog afgesproken met 1 van de engelse mensen (van Koh Pagnan). We hebben na zo lange tijd, nog steeds contact, dus dat was wel weer even leuk om elkaar te zien.

De volgende dag hebben we meteen een andere hotel opgezocht. Eentje met kabel-tv, airco en een kingsize bed. Ja, iedereen zegt dat we moeten genieten, dus dat doen we ook.

In Saigon zijn we naar de centrale markt geweest, we hebben de ticket geboekt voor Mekong delta, de cu chi tunnels en we zijn naar het amerikaanse war museum geweest. Ohh, wat vreselijk. Al die verscheurende foto’s en beelden van verminkte mensen tijdens de oorlog.
Maar de moeite waard om naar toe te gaan. We weten nu waarom de mensen in Hanoi niet zo aardig zijn tegen de toeristen.

De cu chi tunnels:

We zaten 2 uur lang in een bus vol geinteresseerden toeristen. Wat is het toch heet in dit land. Kleding vastgeplakt aan het lichaam de bus uit, om ons zo tussen al die andere toeristen te voegen. In groepen werden we rondgeleid door het gebied van de overwinning.
In de tijd van de Vietnam oorlog lag dit gebied hevig onder vuur. De Vietcong had een ondergronds netwerk opgebouwd van ongeveer 200 kilometer. Hier leefden, eten, slapen en voerden oorlog vanuit dit netwerk.

De diepte van de tunnels zijn verdeeld in 3 verdiepingen, dit kan oplopen tot 8 meter diep.
Als er een bom word gedropt kan deze maar 4 meter diep komen.
De vietnamezen wisten met de beperkte middelen deze oorlog te winnen.
Booby traps en explosieven (gemaakt van oude wapens van de amerikanen) konden zij een groot deel van het Amerikaanse leger uitschakelen.

Ondanks het toerisme is het zeker de moeite waarde om te zien.
Eko heeft van die mooie rubbere slippers gekocht. Deze slippers werden door de Vietcong gedragen tijdens de oorlog.
Het schijnt dat de slippers zo’n 5 jaar meegaan.
Nou en dat voor die 1.75 euro .

De rest van de dag hebben we besteed aan sightseeing want de volgende dag gingen we alweer weg.

Mekong delta

Boottocht over de Mekong river.
Fruit markt, fish markt, armoede, cocoskaramelfabriek en lunch op een eiland.
Een phyton om de nek en na een busreis van 6 uur was de dag weer om.

Volgende dag weer een boottocht, boeiend…..niet
Daarna 3, 5 uur op een andere boot naar de grens van Cambodja. Een visum hadden we nog niet geregeld dus dat konden we bij de grens doen.
Eerst een lunch en daarna met de volgende boot naar ?? een plaatsje in Cambodja. Vanuit dat plaatsje was het nog maar 1,5 uur rijden naar Phom Penh. Rond 18.30 uur kwamen we dan eindelijk aan.

Wat een stad, wat een drukte en viezigheid.

Van horen zeggen zijn er in de afgelopen 48 uur al twee schietpartijen geweest. Daar hebben wij gelukkig niets van gemerkt. haha en dat 1 minuut lopen van ons hotel.

Vandaag hebben we de stad gezien vanuit een tuktuk (wagentje gebouwd achter een scooter). We waren zo blij dat we geld konden regelen bij de Canadia bank. We hebben daar travellerchecks gehaald en contant geld. Daarna naar de ambassade van laos om onze visum te regelen.
Het visum ligt morgenmiddag klaar.

Vanmiddag zijn we naar de shopping mall gegaan om af te koelen van de drukkende warmte.
In Lonely planet stond een tip over massages door blinde mensen. De naam van de organisatie is: Seeing hands. Is dat niet toepasselijk??
Massage was okee. Een beetje anders dan we gewend zijn. In plaats van wrijven, kneden en naakt is het drukken buigen en met kleren aan.

Morgenochtend gaan we naar de killing fields… ook weer erg interessant. Na dit alles hebben we ook wel weer genoeg oorlog gezien. Je wordt er namelijk niet erg vrolijk van.

Overmorgen gaan we naar Siem Riep…..Ankor wat. Zien hoe dat is!!
Voor nu,

oant sjen