Alweer Kuta?

hallo,

Na 3 dagen in Kuta besloten we naar Ubud te gaan. Het zou daar veel rustiger zijn.
Nou dat klopt wel, een klein beetje rustiger. Toen Linda 7 jaar terug in Ubud was, waren de wegen nog van verhard zand en er waren maar een aantal winkeltjes.
Nu is Ubud veel duurder en groter. Heel veel winkeltjes met allemaal dezelfde spullen. Het slapen was trouwens erg goedkoop, zo goedkoop en goed hadden we het nog niet eerder meegemaakt.
Voor 3,50 euro hadden we een drie persoonskamer met eigen toilet en douche. Hierbij kwam ook nog een goed ontbijt.
Naam is: Swann Inn
Het eten daarintegen was 2 a 3 keer zo duur dan in Kuta. Overal kwam 10 of 15 % tax overheen.
In ubud hebben we een fiets gehuurd. Bergje op en bergje af. Heel erg vermoeiend met dat warme weer, maar wel erg leuk.

Het is toch wel heel raar trouwens. Als alles heel goedkoop is dan word je steeds meer gierig.
Je wilt op een gegeven moment niet meer betalen dan de lokale mensen doen.
Dus jullie raden het al.....We zitten weer in Kuta.
Waarom zouden we meer betalen?

29 maart hebben we een ticket geboekt naar KL.
Vandaar uit gaan we met de trein verder. Dit leek ons wel een goed plan.
Voor de mensen die nog eens in Kuta willen verblijven, hebben we een mooi budgethotel gevonden in het centrum.
Naam: Mekar Jaya
Vanavond gaan we naar de bios. Lekker een filmpje kijken, net als thuis voor de buis.
Zometeen gaan we onze boeken swoppen voor een lonely planet van thailand.
Oja, en we halen onze tailor made leren jas op, maar eerst kijken of hij wel goed past.

The sky is the limit, hier in indonesie.
Ja, en we genieten er met volle teugen van.

tot snel.....

foto's van Java

Lieve allemaal

De eerste foto is van Eko's kindertehuis waar hij verbleef voor de adoptie
De tweede foto is ons beide bij de waterval in het Nationaal Park
Derde foto is van de Borobudur???

http://photos.yahoo.com/lindarenders.

Dit is link waar de foto's op staan

Groetjes,

Eko en Linda

waar zijn we nu weer beland?

hallo mensen,
Door het slechte weer Op Bunaken hadden linda en eko het wel even gehad op zo'n klein eilandje. Het is heel mooi sprookjesachtig etc., maar als het veel regent is er weinig te doen op zo'n klein eilandje.
Dus....Ja en nu??
Wij hebben ons over de lonely planet gebogen. Nee, het wordt vooral geen bali!!!
Dus waar zijn we nu?? jaaaa, worden jullie al wat nieuwsgierig?

Hihihi we zitten op bali.

De keuze voor Bali lag uiteindelijk het meest voor de hand. We baalden van het eten, de taalkloof en de rust.
Zondagavond heeft Arie (de regelneef van het eiland) een ticket voor ons geregeld met Garuda.
Gelukkig moesten we maar 1 keer overstappen in Makassar.
Maandagochtend in alle vroegte ons bed uit.
Beginnen met een koude douche.........jammer dit ging mooi niet door. Er was geen stroom op het eiland, dus ook geen water.
Vies verlieten we het exotische eiland om vervolgens onze toevlucht te maken naar bali het eiland van zon, surf, uitgaan, uitlaatgassen en verassend eten.
Ja wat moeten we zeggen, het is hier druk in kuta.We moeten binnenkort een vlucht boeken naar KL.
Van KL vliegen/met de trein richting Bangkok. Zo zal ons schema er voor de aankomende tijd uitzien.Waarschijnlijk blijven we ruim een week op bali. We gaan naar Ubud en lovina.
Oja, linda vond de arak 6 jaar geleden beter smaken.Voor nu houden we het bij een kort berichtje. Volgende keer weer meer spannende en veelbelovende verhalen.

sampei joempa

eko en linda

By the way KL staat voor Kuala Lumpur.
Alle coole backpackers zeggen KL want dat staat natuurlijk heel erg interessant.

Bunaken

Hallo allemaal,

Ja, het is alweer een tijdje terug dat wij wat geschreven hebben.
Dit was niet helemaal ons plan, maar je weet wel hoe dat gaat met die backpackers.
Vorige week (12 maart) kwamen we na 3 vluchten aan in Manado.
Wat een ramp, dat doen we niet meer op zo’n manier. De ene vlucht stonk nog meer dan dan de andere. Met van die apart ruikende pinda’s volgepropt in 1 vliegtuig, opstijgen dalen en overstappen naar de volgende vliegtuig.
Ach ja dat moet je een keer meegemaakt hebben.
11 uur verder stonden we op het vliegveld van Manado. Binnen 5 minuten hadden we contact met een jongen die dingen regelde voor Bunaken. Voordat we het wisten zaten we in een auto op weg naar de haven van Manado. De boot naar het eiland Bunaken ging pas later, dus we konden even heerlijk relaxen in een restaurant, met een uitzicht over de haven.
In het restaurant zaten ook andere nederlanders die ook naar het eiland gingen. Linda herkende 1 van de meisjes. Heel grappig. Na wat doorvragen kwamen we er beide achter dat we elkaar kenden van australie. Hihi, we hebben samen tomaten geplukt in childers.
Maarja, na ongeveer 2 uur stond de boot klaar om te vertrekken. De bootreis duurde ongeveer 45 minuten.
Aangekomen op Bunaken hebben we een slaapplaatsje gezocht. We hebben Ritsko’s tip opgevolgd. We verblijven in een cottage aan het mangrove strand.
Okee, het klinkt heel luxe maar dat is nimmer waar. Insecten in alle hoeken een klamboe vol gaten, donker en klein.
Daarintegen een hele aardige vriendelijke familie, die je aan doet voelen als een thuis. Ita (de bazin) is 17 maart bevallen van een meisje. Roberto en Luciana (Tante Loes), Nina met haar dochtertje van 4 maanden oud verzorgen ons. Ze praten gebrekkig Engels, en wij spreken matig Indonesisch. Met handen en voeten komen we er altijd wel uit.

Och en ze hebben ook een lief klein hondje, Mini. Zo’n schatje, krijgt net tandjes en is dolenthousiast als ze ons ziet. Oja, en ze heeft schurft.

We krijgen drie maaltijden per dag. Meestal vis, groente en rijst. En de niet te vergeten tempe of tofu voor ons. We eten samen met andere bewoners van de cottage’s en praten meestal over herkomst van land en het duiken. De maaltijden zitten in de prijs inbegrepen. Je kan blijven leven van het eten, maar als je vegetarisch eet, blijft er niet veel over dan rijst en groenten elke dag. Maar je lichaam went er wel aan. Wij denken wel dat we al een paar kilo kwijt zijn.

Deze week hebben we een openwater duikcursus gevolgd.
Ja, wat moeten we zeggen? Eko was echt een uiblinker onder water. We moesten een heleboel oefeningen doen op ongeveer 10 meter diepte.
1 van de oefeningen was je duikbril vol laten lopen met water en dan via de neus weer uitblazen. Als je dit niet gewend bent kan dit problemen opleveren. Eko liet zijn bril vollopen met water en ademde heel diep in door zijn neus. Een golf water stroomde zijn keel in en.......... paniek, hoesten was het gevolg.
De volgende stap was zwemmen zonder duikbril. Ja, jullie raden het al. Heel hard je neus dichtknijpen, ogen dicht en de instructeur het werk laten doen.
Heel goed eko, zo hoort het!!!!

Voor de rest was het duiken fantastisch natuurlijk. Wat een ervaring, al die kleurtjes van het koraal, kleine vissen, haaien grote schildpadden. We hebben Nemo ook gevonden.
Aan elke praktijkcurus zit ook een stuk theorie. Ja, maar daar zitten we niet op te wachten
We zijn op vakantie.......
Okee, na 6 duiken waren we klaar en toen moesten we nog het boek doorlezen...haha lekker logisch allemaal. Gister was de grote dag: het examen!!!!!!!!!!!
Natuurlijk hebben we het allebei op de valreep gered.

De dagen gaan ontzettend snel. We zijn van plan maandag het eiland Bunaken te verlaten. Wat de plannen verder zijn, weten we nog niet.

Het enige grote minpunt van de reis is de MUSKIETEN! Kill them all. We worden aan alle kanten lekgeprikt, leeggezogen en verminkt.

Helaas kunnen we jullie geen foto’s laten zien. De internetverbinding is of te langzaam en bevat geen cd-rom. Wij hopen zo snel mogelijk wat te kunnen sturen, maar alles onder voorbehoud.

Jajaja, Linda en Eko vanuit Yogjakarta

Hallo lieve mensen in Nederland,

Voor dat we beginnen met ons uitgebreid verslag beginnen we helemaal opnieuw vanaf dag 1.

Zo, lang gewacht maar nu eindelijk een berichtje uit het snikhete Indonesie/yogjakarta.
Gisteren hebben we een hele lange mail geschreven voor jullie allemaal. We waren er drie uur mee bezig. We hadden een lol met zijn tweeen, maar helaas de computer begaf het. Natuurlijk hadden we alles wel gesaved, maar wonder boven wonder geen file meer te bekennen. We waren er zo chagerijnig van dat we geen puf meer hadden een nieuwe mail te schrijven.
Verslagen liepen we terug naar ons supermooi luxe hotel. Een zwembad voor de deur en een kraan met warm water, airco, tv en een ligbad. Wat wil je nou nog meer?
Deze kamer heeft Herry voor ons geregeld. Herry was de afgelopen 8 dagen onze prive chauffeur/regelaar/tolk en bodyguard.
Jaja Als we iets doen, dan doen we het goed.
Onze planning was, aankomen in Indonesie en dan eerst drie of vier dagen uitrusten.
Maar eenmaal aangekomen in Jakarta leek ons dit geen goed plan.

We hebben een luxe slaapplaats gezocht en we hebben hier 1 dag geslapen. Volgende dag zijn we op zoek gegaan naar het weeshuis waar eko als baby verbleef.
Ja, na een half uur rijden hebben we het weeshuis gevonden. Het is alleen geen weeshuis meer, maar gewoon een woonhuis. De buurvrouw vertelde met handen en voeten dat er zo’n 10 jaar iemand anders in woont.
‘s middags vanuit Jakarta met de trein naar Bogor, daar hebben we voor het laatst gemailed.
Toen we aankwamen in Bogor hadden we al meteen contact met zo’n regeljongetje, harry genaamd. Hij wilde ons een tour aansmeren van 4 dagen en 3 nachten. Wij waren hier niet zo happig op, maar hij bleef maar aandringen. Die middag zijn we met hem meegelopen naar de TIC (tourist information center).
Ja, het leek ons inderdaad wel een leuke tour. Dus hebben we hem geboekt.
We hebben 1 dag rust genomen, deze dag hebben we de botanische tuinen bezocht, allemachtig prachtig (dat zeggen alle pinda’s hier)
Volgende dag werden we opgehaald door Herry (de baas).
Met een mooie toyota kying, hoge auto gingen we op weg naar het nationale park. Het plaatsje genaamd Halimun werd ons eerste verblijf. Hobbeldebobbel met de auto over een 18 kilometer lange stenen weg. Deze weg was gemaakt door de locale bevolking, geen geslepen stenen als in Nederland, nee van die grote keienwaar je met je opel niet over heen kan. Met andere woorden niet toegangbaar voor het openbaar vervoer. De reden dat het zo moeilijk te bereiken is: Ze willen zo het toerisme beperken tot een enkeling. Over de 18 kilometer lange weg deden we 2 en een ½ uur. Langs mooie theeplantages, sawa’s was het uitzicht adembenemend. Met een losgeschud lichaam kwamen we aan in het dorpje Halimun. Glijdend met onze rugzakken over het steile pad naar beneden. Het dorpje bestaat uit 1 grote familie. We werden hartelijk ontvangen.
‘s avonds kregen we een heerlijk avond maal met verse groente tempeh tofu en fruit.
Herry kan echt heerlijk koken. Eko en Linda weten het zeker zo lekker krijgen ze het nergens anders meer. Het huisje is authentiek, electriciteit wordt gewekt door middel van een watermolen (5 watt!!), maar grotendeels wordt er gebruik gemaakt van een petroleumlamp.
Volgende dag hobbeldebobbel richting de theefabriek. We kregen een rondleiding en zagen de machines die door de Nederlandse kolonisten zijn gebouwd. Na een wandeling door de theeplantages en de sawa’s gingen we door de jungle richting de waterval. Bijna aangekomen bij de waterval moesten we een afdaling maken van 100 meter (abseilen). Niet helemaal ongevaarlijk, maar we zijn toch goed verzekerd. Grote stroming een plons en weer terug naar het dichtstbijzijnde dorpje. Hier hebben we geluncht bij de leider van het dorpje. De mensen hebben geen tafel, geen stoelen, maar gewoon een kleed op de grond. Heel gezellig, maar ook hard. Terwijl wij aan het eten waren met z’n tweeen, zaten de locale mensen in de keuken. De mensen komen nooit bij ons zitten. Dit is uit respect. We hebben veel beeldmateriaal gemaakt en genieten zo van de digitale camera, wat een prachtding.
De volgende ochtend een tocht door de jungle. Eko heeft een aapje gezien. Neeee, hilco en jacqueline niet het aapje van jullie, maar een wilde 1.
Vandaar uit weer hobbelde bobble naar Garut. Garut staat bekend om zijn warm waterbronnen, deze helpen goed tegen reuma.
In onze hotelkamer hadden we onze eigen warmwaterbad. Heeeeeeeerlijk.
Ja volgende dag, hieperdepiep, Linda is jarig. Bedankt allemaal voor de leuke, lieve kaartjes en felicitaties, Faar bedankt voor je sms’je en fee bedankt voor je gift. Kunnen we goed gebruiken. ma , gerrit en jos ohh wat een verrukkelijke appeltaart, daar hadden wij ook wel zin in. Super lief. Wauw heit en mem(eko), wat een prachtfoto. We hebben zo gelachen. Echt super…..iedereen bedankt. Knuf.
Oja, verder met het reisverslag. De dag van Linda's verjaardag, ‘s morgens naar de vulkaan. Deze is 2 jaar terug tot uitbarsting gekomen en de resten hiervan zijn nog goed te zien. Een hele mooie tocht. Na de vulkaan richting Pangandaran. Onderweg enorm noodweer, wat een regen kan er hier uit de lucht vallen. Mam(astrid), ik weet zeker dat jij de auto uitgestapt was.
We kunnen goed op Herry vertrouwen, hij rijdt voor een pinda heel erg veilig en verantwoord.’s avonds laat kwamen we aan in Pangandaran. Dit zou het einde zijn van onze reis. Herry beviel zo goed dat we nog 4 extra dagen bij hem hebben geboekt.

Volgende dag in Pangandaran zagen we geen toeristen. Trouwens in heel indonesie zijn bijna geen toeristen. Het is echt verschrikkelijk voor de bevolking. Iedereen is bankroet of zit tegen bankroet aan. De afgelopen 5 maanden zijn er geen toeristen meer geweest.
Reizen in indonesie is niet zo gevaarlijk, het is juist heel goed te doen. De prijzen zijn trouwens in de afgelopen 3 jaar verdriedubbeld.
Politiek he? en de benzine.

In pangandaran hebben we een kroepoekfabriek en brown sugar fabriek bezocht. Leuk om te zien. Het zijn geen hoge gebouwen zoals in Nederland, nee de fabriek bevindt zich onder een rietendak.
Tegen de eind van de ochtend green canyon gezien vanuit een grote kano.
‘s middags een duik genomen op het mooiste strand van westjava.

We hebben een recept gekregen hoe we zelf tempeh kunnen maken. Het is hier zoveel lekkerder.
Ja, maar eigelijk komt de tempeh en tofu helemaal de strot uit. We hebben ondertussen al kilo’s op en we kunnen geen indofood meer zien.
We verlangen naar stampot en een boterham met pindakaas.
Hagelslag hebben ze hier in overvloed, alleen het brood is niet te vreten.
Maar voor de rest alles goed hoor.
Na pangandaran naar Wonosobo. Onderweg hadden we niet zoveel geluk. Door erosie is een stuk land op de weg beland. Hierdoor hadden we drie uur vertraging.
Volgende dag hebben we zonsopgang gezien bij het dieng plateau. Het dieng plateau bestaat uit drie tempels een een blauwig zwavelachtig meer. Maar door het slechte weer, mist en regen was dit niet zo boeiend.
De mensen daar zijn witte mensen niet zo gewend. Ze wilde Linda graag aanraken, de grote lange neus is ook een schoonheidsideaal. Apart…
Eko daarintegen wordt gezien als gado gado, dit betekent half bloed.
Maar nee, dit is nimmer waar. Eko moet aan iedereen uitleggen dat hij geadopteerd is en in Jakarta geboren is. Heel frustrerend.
Eko is een echte toerist. Zo voelen we ons beide trouwens.
Eko: In Nederland voel ik me indisch , maar in indonesie voel ik me ontzettend nederlands.
Een hele rare gewaarwording en bewustwording.
‘s middags naar de borobudur. Het was heel warm en het was wel mooi, maar een echte toeristische attractie. Dit in vergelijking tot de afgelopen dagen niet zo speciaal.
Veel bedelende mensen. Agressieve overkomende verkopers.
Ja, een heel ander deel van indonesie.
‘s middags naar yogja, waar we op het moment nog steeds zitten. Het bevalt ons hier wel.
Wel heel heet, maar stukke beter dan Jakarta.
‘s avonds hebben we het ramanyana ballet gezien. Typische traditie en oude cultuur.
De laatste dag (gister) een batikfabriek bezocht en een zilverfabriek. Linda heeft van eko hele mooie oorbellen gekregen van haar verjaardag. ‘s middags hebben we een ticket geboekt naar Manado (sulawesi), we gaan morgen ochtend 12 maart 7.30 uur vliegen met lion air.
Drie stops, maar het was de goedkoopste vlucht.
We willen ongeveer 2 weken in sulawesi blijven. Terug moeten we via Jakarta. Waarschijnlijk gaan we deze tocht per boot afleggen, (cruiseboot)

Okee, nu de rest…..ditjes en datjes

Verkeer:
Mensen rijden hier als gekken. Over het algemeen rijden ze hier aan de linkerkant van de weg. Maar inhalen van links en rechts is ook toegestaan als je maar flink toetert.De meeste mensen hebben een motor in de vorm van een scooter. Hier gaan hele gzinnen op. De meeste die wij gezien hebben zitten er met zijn 5en op.

Mannencultuur:
Eko wordt vaak aangesproken of de hand geschud. Linda vindt dit wel lekker rustig.

Reclame:
Er hangen overal reclameborden langs de weg. Het enige wat goed verkocht wordt en waar reclame voor gemaakt wordt zijn sigaretten en dan vooral kretek (djarum).
Oja en natuurlijk, hoe kan het ook anders: Frisian flag

Groen:
Door het regenseizoen heeft het hier in indonesie veel geregend. Nu is de natuur op zijn mooist. Zo groen en betoverend.

Politie:
Politie is natuurlijk zwaar corrupt, ze doen alles voor geld. Vooral de rijke mensen maken hier gebruik van. Zij willen niet in de file staan of langzaam rijden tussen het verkeer door. Ze betalen de politie en gaan dan met politiebegeleiding en veel sirenes naar hun plaats van bestemming. Echt belachelijk, wat een commotie.

Lader
Jullie kunnen gewoon sms’jes sturen op eigen kosten want we hebben een lader op de kop getikt voor 2 euries.

Indonesie is het land van contrasten. Zo ook voor Eko. Niet alleen arm en rijk. Zon en regen, maar ook de taal is meestal een struikelblok. Maar Eko en Linda redden het met handen en voeten. Toch niets voor niets communicatie gestudeerd (non verbaal)

Eko voelt zich niet echt “thuis”. Het is een totaal andere cultuur dan Eko gewend is. De bevolking, de mensen, zijn wel aardig en behulpzaam maar Eko ziet ze niet echt als gelijke. Het zijn hele andere pinda’s en zo wordt Eko ook behandelt, heel anders.

Het is net alsof eko op vakantie is in Griekenland of Turkije. Het verschilt niet veel en Eko voelt zich niet echt verbonden met de mensen. Het zijn mensen als een ieder. Wel een apart gevoel. Wel ziet Eko Indische overeenkomsten zoals: het niesen (zeer luid) de lach en de humor (die begrijpt hij wel).

Eko is gewoon lekker op vakantie en geniet volop, samen met Linda!

Zo na 2 dagen patat gaan we nu een pizza scoren....
doeiiiiiiiii