Hai vanuit Pai

Hallo lieve mensen,

Hoe is het met iedereen? We zijn zo benieuwd?Nog maar heel even en dan zit het er alweer op. Onze prioriteiten liggen nu op een heel ander vlak. De blogspot bijwerken hoort hier niet bij. Maar we weten ook dat dit de laatste blogspot zal zijn, dus dat verandert de zaak.

Op dit moment zitten we in Pai, dit heerlijke relaxte plaatsje ligt in het noorden van Thailand.
Waar waren we als laatst gebleven? Was het Luang Prabang (laos)? Luang Prabang was echt geweldig. We hebben veel tempels gezien en de avondmarkt bezocht. Na 5 dagen
besloten we i.p.v. naar Muong Noi naar Thailand te gaan. We hadden het zo gehad met uren in een bus zitten en we wisten dat de overtocht naar Thailand 2 dagen in beslag zou nemen.

we konden kiezen uit twee opties: een slow boot of een fast boot.
De fast boot deed er 8 uur in totaal over om naar de grens te gaan. Maar deze boten zijn levensgevaarlijk en oorverdovend. Met onze herinnering met de grensoversteek Cambodia-Laos en de slechte reputatie van de fastboot (drugsgebruik, hoge kans op craches en de lage Mekongrivier) hebben we besloten om met de slowboot te gaan.
De bootreis (slowboot) was vermoeiender dan verwacht. Er werd ons verteld dat de reis naar Pak Beng 7 uur was. Maar neeeee, ach ja we hadden het natuurlijk ook kunnen weten. De reis was 11 uur....puf.

's Avonds aangekomen in Pak Beng een goed verblijfplaatsje gezocht, eten en naar bed. Volgende ochtend er vroeg uit om zo onze toevlucht te maken naar Thailand. Weer met zijn allen in de slowboot en na 11 uur kwamen we aan bij de grens van Thailand. We moesten verblijven aan de Laos grens, want de grens van Thailand was al gesloten op dat tijdstip.

De mensen op de boot waren heel erg gezellig....we hadden enorme mazzel met de hoeveelheid mensen op de boot. Er kunnen zo'n 50 mensen op de boot excl. kippen en extra bagage. Maar wij waren er met 10 mensen met exotische dieren en extra bagage. Hierdoor hoefden we niet alleen maar op de houten bankjes te zitten maar konden we ons ook confortabel in het
gangpad droppen...

We vonden laos erg leuk, maar duur. In de laatste 3 jaren zijn er heel wat dingen veranderd en dan vooral de prijs van alles. De prijzen lagen bijna gelijk aan die van Cambodja en soms zelfs nog wel iets duurder.Wij hebben ons ook niet zoveel van de toeristische plaatsen gewaand dus dit is ook 1 van de redenen dat het zo duur was. Het schijnt dat als je naar de buitenwijken gaat, het spot goedkoop is.

De mensen in laos zijn zo vriendelijk en gastvrij. Het land is zeer relaxed, wat vandaag niet komt, komt dan maar volgende week. De natuur was echt schitterend, de bootreis over de Mekong was erg lang, maar prachtig.

Laos was top...

Maaaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrr, eenmaal aangekomen in Thailand, kwamen we erachter hoe we onze luxe leven gemist hadden. Vaste prijzen in de winkels, beter vervoer, variatie in eten, het verblijf....etc etc..Ohhh, wat hebben wij het toch enorm getroffen...we hebben ons 3 dagen in Chang Rai gevestigd.
We zaten in een mooi guesthouse waar alleen maar Nederlanders zaten...Grappig hoor, tijdens onze reis waren we nog niet zoveel Nederlanders tegengekomen.

We hadden iemand in Hoi An (Vietnam) ontmoet die in Chiang Rai woont. Hij boodt ons aan om Chiang Rai te laten zien als we in Chiang Rai waren. Zo gezegd zo gedaan. We kwamen elkaar in de avond tegen. Daarna zijn wee in Swensens (de ijssalon) gaan zitten voor een ijsje. Helaas had Yoeri geen tijd om ons de stad en omgeving te laten zien, maar hij had wel veel leuke ideeen voor ons. Hij maakte vervolgens een plattegrond met leuke activiteiten.
De volgende dag hebben we een scooter gehuurd en de omgeving naar aanleiding van zijn plattegrond verkend. Wauw, dit was schitterend. We zijn naar de hotsprings geweest, we hebben op een hoge berg gestaan met uitzicht over Chiang Rai en daarna door de jungle gelopen die uitkwam op een waterval. 's Avonds hebben we samen gegeten met Yoeri en een vriend van hem. Na het eten zijn we naar een Thaise discobar geweest. Wat een belevenis.
Kortom, een superdag.

Na Chiang Rai, naar Chiang Mai. Hier hebben we een 5 daagse massagecursus gevolgd bij Wassana. Puff dat was erg leuk, maar ontzettend vermoeiend. Het lijkt zo gemakkelijk, maar dat is het niet. Het is niet zo'n oliemassage met een beetje kneden en wrijven...nee, het is een massage met kleren aan. Er wordt gedrukt, gestretched en gekraakt...hahaha, en 4 uur na de massage voel je je een stuk beter.

In het weekend hebben we een 1 daagse kookcursus gevolgd, op een organische boerderij..met verse kruiden groente en andere ingredienten. Het was buiten de stad en we hebben er van genoten. Het leukste is, je mag alles zelf opeten. Uhhh en dat hebben we gedaan.
Alle 6 maaltijden gingen erin.

Na Chiang Mai, hebben we besloten om naar Pai te gaan, waar we nu nog zitten...Het is hier zo fantastisch...we zouden hier nog wel eens terug willen komen. We hebben hier niets uitgevoerd. Behalve eten, drinken, lezen en zowaar uitgaan!!

Alleen vandaag hebben we een motor gehuurd en zijn we bijna in een ravijn beland. De motor, een 125 CC onder de kenners, was zwaarder dan we gewend waren en dat gaat een stuk moeilijker. De weg werkte ook niet zo mee. Maar boven wonder hebben we het overleeft, geen schrammetje niets..De engeltjes houden van ons.

Morgen gaan we terug naar Chiang Mai. Als het lukt dan proberen we met onze buurman af te spreken en zijn vriendin. Zij zitten nu ook in Chiang Mai.

Dezelfde avond pakken we de trein naar Bangkok. Alles is al geregeld. We hebben zelfs al de vlucht geboekt naar Nederland. De laatste dagen gaan we ons settelen op het eiland Koh Chang.

Het zal wat worden...zin om naar huis te gaan hebben we wel en niet...
Aankomende zondag gaan we onze laatste inkopen doen op de weekend markt.

Dit is onze laatste blogspot van deze reis. Mailen kan altijd, je krijgt hoe dan ook bericht. De rest van de verhalen horen jullie als we in Nederland zijn.

Tot snel allemaal..

Dikke kus,

Eko en Linda

Laos

lieve mensen,

We zitten nu in Luang Prabang, het noorden van Laos. Maar daarover later meer.

Vanuit Siem riep (Ankor wat) zijn we naar skuan gereisd. Toen we uit de bus stapte, zagen we de pick up die naar kampon cham ging al staan. Ohhh my god, moeten we daar boven op? Zo'n klein minibusje met daar bovenop allemaal dozen en tassen. De hoogte van de troep was ongeveer een meter en wij moesten er dan ook nog bovenop . Met andere woorden, dit is levensgevaarlijk. Samen met een aantal Fransen op het dak van de pick up.

Maar na een aantal km, begon het dak te bezwijken en moesten drie mensen in de auto zitten. Linda bleef mooi op het dak, die vond het fantastisch en eko achter in de pick up.

Na een uurtje aangekomen in Kampong Cham hebben we een verblijfplaats gezocht. De volgende dag vertrok een bus rond 9h30 naar Strung Treng met de aankomsttijd 17h30. Een lekkere rit dus. Maar we hadden mooie zitplaatsen voorin de bus, dat maakt het een stuk aangenamer.

Het landschap van Cambodia veranderde van groen en wild, in een verlaten gebied met enkele bomen en hutjes.

In strung treng regende het bij aankomst. We hebben een hotel kunnen regelen (met allemaal
vliegjes en ander prut), maar het was maar voor een nacht. Godzijdank hebbben we het
overleefd....

Om bij de grens van Laos te komen, bleek niet zo makkelijk te zijn. We moesten een boot regelen.

Gelukkig kwamen we 3 andere mensen tegen: een koppel uit Australie (waarvan een Nederlander) en een Brit. Samen de grens oversteken geeft ons meer vertrouwen en zekerheid.
Bij vertrek zagen we een smalle speedboot van een halve meter breed en 7 meter lang. Op je hurken, met je armen om je heen en stil blijven zitten. Een lawaaierige motor achter je en met 120 km per uur over de rivier met soms een diepte van 30 cm(of minder). Precies een uur later stapten we met een grote opluchting uit de boot.

De borderpost van Cambodja en Laos is niet officieel dus voor een stempel kan men makkelijk 5 USD vragen. De normale prijs is 1 USD of beter gezegd niets.

Gelukkig hebben we op een redelijke wijze onze stempels kunnen bemachtigen.

Vanaf de grens zijn we naar Don Det gereisd. Een van de 4000 eilanden.
Dit was een waar relaxed eiland. Bij aankomst geen mensen die je iets proberen te verkopen.

We hebben een mooie bungalow gevonden met elke avond een zonsondergang. Hier hebben we 4 dagen genoten, gelezen en lekker gegeten. Het enige punt.....geen electriciteit. Maar stom genoeg als je niet veel hebt dan verlang je ook niet echt naar meer. Een olielampje was de oplossing en dan gewoon lekker op tijd slapen.

Onze volgende stop zou Vang Vieng zijn. Het "Friendsdorp" van Laos. Dit dorp staat bekend om haar restaurants waar je de hele dag en avond het programma Friends kan zien.

In 28 uur zijn we via Pakse, een nachtbus naar Vientienne en een ochtenbus in Vang Vieng

aangekomen. We hebben overnacht in een nieuwe bamboobungalow, zeer verzorgd en schoon.

Ja, we konden er niet onderuit. Wij hebben ook Friends gekeken en heel wat films gezien.

Met een minibus zijn we na 3 nachten in Vang Vieng naar Luang Prabang gereisd. Een zalig stadje, rustig en met een vriendelijke uitstraling. Hier is elke avond een nachtmarkt en er is een grote waterval. In de omgeving zijn ook enkele tempels te zien.

Het bevalt ons goed in Luang Prabang. Het is zeer goed ontwikkeld, wel wat westers maar genoeg lokale bezienswaardigheden dat je je toch wel in Laos waant.

Laos is relaxed en vriendelijk.

Maar helaas, we gaan rond de 26ste naar Thailand met een slowboot (2 dagen). We zitten dan in
Chiang Rai.

foto's

Ja een aantal foto's zijn weer toegevoegd via

http://photos.yahoo.com/lindarenders

Ankor Wat

zo zo allemaal,

Dit wordt een kort verslagje van ons.
Het is nog maar 3 dagen geleden dat we de blogspot hebben bijgewerkt.
Maar het leek ons wel heel verstandig om vanavond de rest van Cambodja aan jullie te vertellen. Dit met de reden dat we morgen onze toevlucht gaan zoeken naar Laos. Deze reis zal ongeveer 2 tot 3 dagen in beslag nemen. Puff, we kijken er nu al naar uit.

We hadden verwacht dat er wel een bus of boot naar de border van Laos zou gaan vanaf Siem Reap. Maar dit is dus niet mogelijk. Nu moeten we weer terug richting Phnom Penh. We moeten uitstappen in een klein plaatsje skuan. Vanaf Skuan moeten we vervoer zien te regelen naar Kampong cham. Hopelijk is het vanaf hieruit mogelijk om vervoer te krijgen naar de grens.
Jeetje, wie had verwacht dat het allemaal zo moeizaam zou vergaan.

Het positieve is dat op deze wijze wel meteen alles pakken in Laos. We beginnen bij de thousand islands en gaan dan door naar Pakse. Hierna met openbaar vervoer naar het noorden.
Verder moeten we het allemaal nog zien.....

Ankor Wat

Vanmorgen zijn we met een tuk tuk( wagen achter een scooter), naar Ankor Wat gereden.
Om 4.00 uur ons bed uit en om 5 uur metons goede gedrag in een tuk tuk.
De zonsopgang schijnt onmisbaar te zijn in deze hele belevenis.
De grootste tempel: Ankor wat genaamd ziet er geweldig uit.

Bij de poort, moet je je kaartje laten zien. Vervolgens ga je een lange brug over richting de hoofdingang. De buitenkant van de tempel is zeer indrukwekkend in formaat en decoratie.

Na de hoofdingang zie je de buitenkant van de tempel, gevolgd door een nog langere pad. Hier staan de belangstellenden die de zonsopgang willen zien. Tja, we zijn niet de enige...

Na een tijdje gezeten te hebben bij een van de bijgebouwen kwamen we erachter dat de zon allang was opgekomen (achter de wolkenpartij). Daarna zijn we richting het complex gelopen en jawel, hier is de binnenste tempel met zeer hoge, smalle treden. Deze is makkelijk te beklimmen. Bovenop de tempel heb je een fantastisch uitzicht over de tempel Ankor Wat.
Maar nu naar beneden, dit is een waar avontuur. Geconcentreerd blijven om niet van de treden af te vallen, zo stijl. Met veel zweet en inspanning verlieten we de tempel Ankor Watt.

De overige tempels waren "minder" indrukwekkend maar wel uniek in haar soort.
Na 6 uur klimmen, klauteren, wandelen en zweten in de snikkende hitte hebben we de tempels vaarwel gezegd.

Oja het eten, entree kaartjes, drinken is hier reteduur in vergelijking met Vietnam. Alles is hier in dollars.

Eko had gister zijn eerste buikgriepje te pakken. Gelukkig is hij hier snel weer bovenop gekomen. Wat een sterke vent is het ook he?

Waarschijnlijk zal dit voorlopig de laatste weblog zijn. Over 3 weken wordt alles weer opgeload.
In laos is er weinig bereik en als er bereik is dan duurt het eeuwen om iets te versturen.

Mochten jullie mailen...... Dit kan altijd. Mail proberen we wel te checken.

Tot snel..

Phnom Penh

Hallo allemaal,

Zo, nu een berichtje uit Phnom penh (Cambodja).

De laatste keer dat we hebben geschreven was vanuit Nha Trang. Dat lijkt nu alweer heel lang geleden.
We hebben zoveel meegemaakt. Van Nha Trang hadden we een 12 urige busreis richting Saigon.
Linda zat naast een Vietnamees die nu in Australie woont. Hij heeft de oorlog meegemaakt en wist zo wat interessante dingen te vertellen. Zelfs heeft hij onze lunch met toebehoren betaald. Wat een lieve man.

We kwamen rond 20.00 uur in Saigon aan. Veel te laat voor ons gevoel. Zwervend door de drukke straten op zoek naar een slaapplaatsje. Maar nee….. niets te vinden. Alles zat volgeboekt. Dan maar op straat slapen…hahaha grapje natuurlijk. Op straat werden we aangesproken door een vrouwtje. Zij wist wel een slaapplaatsje voor ons. Ergens achter in een steeg vonden we dan eindelijk een kamer met twee bedden en een waaier. Meer heb je ook niet nodig.
Na al die luxe hotels was dit wel even back to basic!!!
De zelfde avond hebben we nog afgesproken met 1 van de engelse mensen (van Koh Pagnan). We hebben na zo lange tijd, nog steeds contact, dus dat was wel weer even leuk om elkaar te zien.

De volgende dag hebben we meteen een andere hotel opgezocht. Eentje met kabel-tv, airco en een kingsize bed. Ja, iedereen zegt dat we moeten genieten, dus dat doen we ook.

In Saigon zijn we naar de centrale markt geweest, we hebben de ticket geboekt voor Mekong delta, de cu chi tunnels en we zijn naar het amerikaanse war museum geweest. Ohh, wat vreselijk. Al die verscheurende foto’s en beelden van verminkte mensen tijdens de oorlog.
Maar de moeite waard om naar toe te gaan. We weten nu waarom de mensen in Hanoi niet zo aardig zijn tegen de toeristen.

De cu chi tunnels:

We zaten 2 uur lang in een bus vol geinteresseerden toeristen. Wat is het toch heet in dit land. Kleding vastgeplakt aan het lichaam de bus uit, om ons zo tussen al die andere toeristen te voegen. In groepen werden we rondgeleid door het gebied van de overwinning.
In de tijd van de Vietnam oorlog lag dit gebied hevig onder vuur. De Vietcong had een ondergronds netwerk opgebouwd van ongeveer 200 kilometer. Hier leefden, eten, slapen en voerden oorlog vanuit dit netwerk.

De diepte van de tunnels zijn verdeeld in 3 verdiepingen, dit kan oplopen tot 8 meter diep.
Als er een bom word gedropt kan deze maar 4 meter diep komen.
De vietnamezen wisten met de beperkte middelen deze oorlog te winnen.
Booby traps en explosieven (gemaakt van oude wapens van de amerikanen) konden zij een groot deel van het Amerikaanse leger uitschakelen.

Ondanks het toerisme is het zeker de moeite waarde om te zien.
Eko heeft van die mooie rubbere slippers gekocht. Deze slippers werden door de Vietcong gedragen tijdens de oorlog.
Het schijnt dat de slippers zo’n 5 jaar meegaan.
Nou en dat voor die 1.75 euro .

De rest van de dag hebben we besteed aan sightseeing want de volgende dag gingen we alweer weg.

Mekong delta

Boottocht over de Mekong river.
Fruit markt, fish markt, armoede, cocoskaramelfabriek en lunch op een eiland.
Een phyton om de nek en na een busreis van 6 uur was de dag weer om.

Volgende dag weer een boottocht, boeiend…..niet
Daarna 3, 5 uur op een andere boot naar de grens van Cambodja. Een visum hadden we nog niet geregeld dus dat konden we bij de grens doen.
Eerst een lunch en daarna met de volgende boot naar ?? een plaatsje in Cambodja. Vanuit dat plaatsje was het nog maar 1,5 uur rijden naar Phom Penh. Rond 18.30 uur kwamen we dan eindelijk aan.

Wat een stad, wat een drukte en viezigheid.

Van horen zeggen zijn er in de afgelopen 48 uur al twee schietpartijen geweest. Daar hebben wij gelukkig niets van gemerkt. haha en dat 1 minuut lopen van ons hotel.

Vandaag hebben we de stad gezien vanuit een tuktuk (wagentje gebouwd achter een scooter). We waren zo blij dat we geld konden regelen bij de Canadia bank. We hebben daar travellerchecks gehaald en contant geld. Daarna naar de ambassade van laos om onze visum te regelen.
Het visum ligt morgenmiddag klaar.

Vanmiddag zijn we naar de shopping mall gegaan om af te koelen van de drukkende warmte.
In Lonely planet stond een tip over massages door blinde mensen. De naam van de organisatie is: Seeing hands. Is dat niet toepasselijk??
Massage was okee. Een beetje anders dan we gewend zijn. In plaats van wrijven, kneden en naakt is het drukken buigen en met kleren aan.

Morgenochtend gaan we naar de killing fields… ook weer erg interessant. Na dit alles hebben we ook wel weer genoeg oorlog gezien. Je wordt er namelijk niet erg vrolijk van.

Overmorgen gaan we naar Siem Riep…..Ankor wat. Zien hoe dat is!!
Voor nu,

oant sjen

My Son

hallo allemaal, Zo, waar waren we gebleven? Was het Hoi An? Ja, wisten jullie al dat we zo'n coole schakelmotor hadden gehuurd? Wat een gaaf ding. Hij had 4 versnellingen, heel hard naar beneden trappen en zo ging hij in de volgende versnelling. Het is even wennen als je een automaat gewend bent. Het positieve is dat hij enorm snel gaat. Je kan er zelfs auto's mee inhalen. Beide hebben we motor gereden. De reden dat we de motor gehuurd hadden was dat we graag Naar "My Son" wilde. My Son is een tempelcomplex. Het is een beetje vergelijkbaar met "Dieng Plateau" in Indonesie. Achja, leuk om te zien, maar niet heel erg boeiend. Voor de entree moesten we het dubbele betalen dan de vietnamezen. Ze zijn hierin ook niet achterbaks. Je ziet de kaartjes van 1,5 euro liggen en de kaartjes van 3 euro. We probeerden natuurlijk de goedkopere kaartjes te krijgen door te zeggen dat eko vietnamees was. Je zou toch zeggen dat dit wel zou lukken, maar nee. De vietnamezen zijn niet zo dom, ze hebben alles wel goed door. Op de terugweg dacht Eko de weg te weten en hebben we zo'n ? kilometer verkeerd gereden. Linda reed op dat moment. Dus na een half uur maar even vragen of we wel de goede kant op gingen. GVD, Linda was zeer geirriteerd en reed dat stuk binnen 20 minuten weer terug. Maximale snelheid. Ohh, wat een reis. Vermoeiend zo'n tochtje op de motor. Voor de middag hadden we gepland om de bergen in te gaan, maar dit hebben we geskipt. We hadden beide zo'n hoofdpijn en zaten vol met snot. We weten nu ook de reden van dit vastzittende slijm. Iedereen in Vietnam draagt een mondkapje om zo niet al die uitlaatgassen binnen te krijgen. Wij als stomme toeristen vinden dit belachelijk staan, maar dit heeft wel degelijk een functie. Na een week Hoi An was het toch wel jammer om weg te gaan. De tijd begint te dringen en we moeten nu toch echt wel een beetje verder komen. De busreis naar Nha Trang was wel redelijk. Het maakt niet uit hoe goed een bus ook is, je komt er altijd helemaal stijf en vermoeid uit vandaan. We hebben onszelf getrakteerd op een modderbad en mineraalbad in een soort spa-achtig gebeuren. Heerlijk voor de huid en vooral rustgevend. Voor de volgende dag een bootrip geboekt naar 4 verschillende eilanden. Dit bleek echt een goede zet te zijn geweest. Het was ontzettend leuk. Mooi weer en gezellige mensen aan boord. Bij het eerste eiland hebben we gesnorkeld. Toen we erin sprongen, de duikbrillen ophadden, snorkel in de mond, kregen we een kleine paniekaanval. Miljoenen jellyfishjes............ Dit hadden ze ons niet verteld. Maar de Jellyfishjes waren niet gevaarlijk. We hebben gevollyebald op het volgende eiland en als klap op de vuurpijl, wijn drinken in de zee. Vanuit een zelfgemaakt barretje werd de wijn met ananas geserveerd. Voor de volgende dag hadden we twee funduiken geregeld. Hier hadden we beide wel heel erg veel zin in. Linda zat nog wel een beetje vol met slijm, maar dat was volgens de duiklerares niet echt een probleem. We hebben slijmontstoppende tabletten gehaald en alles was geregeld. 's Avonds hebben we met de mensen van de boottrip en twee engelse (ontmoet in Halong Bay)gezellig gegeten. Vandaag hebben we onze duiken gedaan. Wat is duiken toch ook een mooie sport. Het was minder mooi als Bunaken, maar we hadden het niet willen missen. Morgenochtend gaan we naar Saigon. Dan hebben we weer meer verhalen. Voor nu vinden we het wel weer genoeg. Tot snel.... Eko en Linda

Fan van Hoi An

Hallo allemaal,

Na een 17 urige reis kwamen we aan in het warme Hoi An. Ohh wat heerlijk!
Een korte broek aan, t-shirt en slippers.
Wat een warmte verschil met het noorden. Gedurende de reis werd Eko ook weer wat grieperig. Wat een gedoe de hele tijd met ons. Maar als ware avonturiers in Azie laten wij als West Friezin en Fries niet op onze kop zitten.

Ohh wat een verademing is hoi an. Het is een toeristisch stadje, maar daar merk je niets van.
We zitten nu midden in het laagseizoen, dus de drukte blijft voorlopig wel weg.

De mensen zijn heel erg vriendelijk, maar je weet dat dit natuurlijk ook komt omdat ze geld aan je kunnen verdienen. Toch hebben we het gevoel dat de vriendelijkheid meer oprecht is.
De mensen lachen vriendelijk en maken een praatje.

Gister hebben we een fiets gehuurd en zijn we naar het strand gefietst.
20 minuten verderop ligt een paradijsje aan de zee. "s avonds heeft linda mega gamba’s gegeten en eko iets vergetarisch natuurlijk. Hij wil de vis niet eens ruiken.

Hoi An staat bekend om zijn tailor made kleren. Eko heeft een hele mooie zwarte linnen broek laten maken en linda een rokje.

We hebben een reuze mooi hotel uitgezocht. Met twee gigantische twee-persoons bedden. Een tv met de gehele dag goede films. Een balkonetje, bad, warme douche en koelkast.
In deze kamer hebben we de afgelopen twee dagen flink wat uren doorgebracht..uhu, uitzieken wist wel.

Haha, toch blijven we het iedere keer maar weer hebben over indonesie.
In eerste instantie vonden we indonesie te overweldigend. Nu we erop terug kijken vinden we het land fantastisch. Vooral de mensen en de vriendelijkheid waarderen we nu nog meer. Indonesiers blijven tot nu toe nog steeds de leukste mensen van Azie.

Aankomende dagen blijven we nog hier. Na het weekend willen we richting Nha Trang.
Na Vietnam willen we naar Cambodja, door naar Laos en dan naar Noord-thailand.
De laatste week willen we doorbrengen op Kho chang. Een eiland tussen thailand en cambodja.
Okee dat was het weer....

Knuffels

Sapa

hallo lieve mensen,
Daar zijn we dan weer. Nou, nou, hoe was het??We hebben het geweldig gehad in Sapa. Alles was boven verwachting. Vrijdag vertrokken we uit Hanoi. Op de motor werden we weggebracht naar het station. Aangekomen bij de trein zagen we al onze eerste obstakel. Een kleine ruimte met 6 bedden. Op die bedden lagen splinterdunne matrasjes. De treinreis duurde 8 uur en we hebben echt heerlijk geslapen. In lao cai, werden we opgehaald door een minibusje die ons naar Sapa bracht.We verbleven in een super de luxe hotel. Na een warme douche, even wachten beneden in de lounge, kregen we onze sleutel van de kamer. Wauw, heel mooi en schoon.
Snel onze spullen dumpen in de kamer. Rond 9.30 uur zouden we eeen trektocht maken naar Lao chai en Ta Van. Hier wonen de Hill tribes. Bij aankomst was het weer mistig en koud. We hadden er een hard hoofd in dat de tour door zou gaan. Linda voelde zich ietsje beter, maar fit is zeker anders.Deze tocht duurde ongeveer 5 uur. Een aantal mensen hadden al enige problemen wat hun tour inhield. De touroperator in Hanoi had heel andere dingen verteld dan in Sa Pa. Wij daarintegen hadden alles op schrift staan! Gezien onze vorige tour naar Halong Bay wilden we niet nog een keer dezelfde fout maken.De tocht was geweldig. De wolken trokken weg, de zon kwam door. De tocht was bergafwaarts dus, alleen maar genieten. Een prachtige omgeving en natuurlijk al die kleine kinderen die zwaaiden, lachtten en probeerden hun spullen te verkopen. Aan het einde van de tour werden we teruggebracht naar Sa Pa met de jeep.
De mensen in Sa Pa lijken wat op de Mongoolse mensen. Heel klein,met hun aparte klederdracht en lichamelijke contact. Iets wat je niet wil missen als je in Vietnam bent.Linda werd alleen zieker en zieker. Ze had een goed virusje te pakken. Maar dat heeft de pret niet gedrukt.
's Avonds zijn we naar een lokale dansvoorstelling geweest. Leuk om te zien, het was heel erg simpel en amateuristisch.Volgende dag, heel vroeg uit bed. Na het ontbijt gingen we met de bus naar Bac ha. Deze staat bekend om haar gekleurde markt.We zagen hele mooie dingen, maar ook minder mooie dingen. We zijn nu beide blij dat we vegetarier zijn en we weten nu ook extra waarom.Er werd daar van alles verkocht, honden, varkens,kippen,buffels, etc...Ohh verschrikkelijk. Allemaal van die kleine puppies in een klein hokje gepropt, varkentjes met hun achterpotjes aan elkaar gebonden.Al ga je dan naar het restaurant gedeelte (wat je restaurant kan noemen) dan zie je hoogstwaarschijnlijk een opgechopte hond liggen.Sneldoorlopen en je ogen en neus sluiten.De busreis was zeer slopend, het was zo'n 9 uur rijden in totaal in een gammel minibusje. Dus we hadden een houten reet.
We hebben ook onze wasgoed laten schoonmaken in het hotel. Wat een opluchting. voor drie dollar was alles weer schoon en wel. Dank je mam voor het opzoeken!! maar we hebben het gelukkig zelf gered.Aangekomen in het dorp Sa Pa was het mistig en koud. Dus we zijn lekker vroeg naar bed gegaan. Linda had nu echt de griep te pakken.De laatste dag in Sapa was om lekker uit te rusten. Het dorpje bezichtigen en op de bank hangen.We hebben aan andere mensen gevraagd wat zij voor hun tourtje Sapa hebben betaald. Wij kwamen erachter dat we heel goedkoop uit waren. We dachten dat we een totale ripp off hadden, maar dat viel uiteindelijk ontzettend mee.
Het was voor azie-atische begrippen even goed wel duur, maar wij hebben zo ie zo minder betaald dan de meeste mensen.De treinreis terug was het enige minpuntje van de tour. Nu hadden we echte hardsleepers. Geen matrasje, maar een stuk hard karton met plastic er omheen.
Samen met een engelse jongen hebben we een guesthouse opgezocht voor vandaag. We hebben net nog even een paar uurtjes geslapen en ontbeten. We hebben de kamer tot 16.30 uur geboekt. Daarna lekker eten en om 18.45 uur gaan we eindelijk naar Hoi An. Daar gaan we ons een paar dagen settelen.De busreis is ongeveer 17 uur. oeh dat zal wat worden?Linda is gelukkig weer aan de betere hand. Dus dat scheelt al een hele boel.
Eko en Linda